im speechless…
though…
my heart wants to say plenty of words..
IM SORRY….
million times of sorry..
sorry coz i’ve been stupid on that moment..
sorry for being insensitive for many times..
sorry for being careless in every words i say…
sorry for ruined your day at all times..
sorry if i didnt even bother to make you feel better
coz i felt ashame on myself..
i felt like i wanna disappear infront of you..
and just be gone forever…
BUT YET…
thank you for all the love that you’ve given me…
thank you for all your kindness…
thank you for all the efforts that you’ve showed me…
thank you for being my happpiness…
thank you for all your patience…
thank you for appreciating my sweetness…
thank you for accepting my weaknesses…
what ever it is.. what ever happened…
i just wanted you to know that…
i love you.. and i will always choose to love you…
..I LOVE YOU MINE..
and
..i’ll be your’s forever..
ps.
ill give you all the space you needed..

, espesyal dahil nasanay akong icelebrate ang aming anibersaryo ni 10yrs tuwing sasapit ang ika 15 ng agosto. ahihihi.. pero maliban duon ay nuong nakaraang taon ng agosto naganap ang masasabi kong isa sa pinaka masayang araw ng buhay ko (isama na ang setyempre)
at ngayong taon sana ay magaganap uli ang maaring masayang buwan ng taon ko kung hindi ko pinalagpas (mula sa previous post) 
sana my time machine, sana pwede mag wish na ibalik ang panahon, sana pwedeng mag take two. sana sana sana.. pero ang nakaraan ay nakaraan na, mahirap ng bumalik or should i day hindi na maaring maibalik.. bakit kung gaano kabilis ang mga nangyari(pagmamahalan) kasabay ng bilis ng pagpapaalam ay sya namang bagal ng pagtanggal ng pananabik sayo? parang isang tinik na nakaharang na walang sinumang makapag paalis nito? bwiseeetttt…








hugs and kisses